Schiphol: onderweg naar Kazachstan en Kyrgyzstan

23 feb. 2014

🇳🇱 vanuit Nederland

Hoi Hoi,

Hier zijn we weer! Na 8 maanden van rust en bezinning is het nu weer tijd aangebroken om weg te gaan naar een verre bestemming. Zoals de meesten van jullie al wel weten ben ik per 21 februari gestopt op mijn werk bij WestlandUtrecht Bank te Amsterdam en ga ik op 3 maart beginnen bij mijn nieuwe baas SNS Reaal te Utrecht. Dit geeft mij een week de tijd om er even tussenuit te gaan en met de KLM Werelddealweken was er voor mij een leuke bestemming op de lijst gekomen: Almaty ofwel Alma Ata in Kazachstan. Omdat dit ook lekker dichtbij het onbekende Kyrgyzstan ligt, ga ik daar ook even een kijkje nemen.

Hier was ik natuurlijk nog nooit geweest. Alleen helaas wel alleen, mijn vrouw Marleen moet gewoon werken in Eindhoven en kon helaas geen vrij krijgen om mee te gaan. We staan nu op Schiphol Airport en vanmiddag om 15:10 vertrekt vlucht KL0409 naar de Kazachse winter. Met temperaturen in de voorspelling van -5 tot -19 gaat de winter wel goedkomen. Marleen brengt mij nu dus even weg, dat is wel erg lief!

Ik dacht dat de meesten van jullie die ook onze trip naar Siberië, Mongolië, China en Korea gevolgd hebben ook wel geinteresseerd zijn in verhalen over deze korte 6 daagse trip en daarom ga ik mijn verhalen ook via het internet met jullie delen.

Veel plezier allemaal met de afsluiting van de spelen in Sotsji, we zien elkaar snel weer!

Groetjes Geert!

Da Svidania!

0 reacties | Reageer

Zuid Korea deel II en naar huis

20 jun. 2013

🇳🇱 vanuit Nederland

De volgende dag zijn we vroeg opgestaan om naar de Zuid-Koreaanse kant van de DMZ te gaan. Na het ontbijt in ons gasthuis, worden we om 7:45 opgehaald door de organisatie die onze tour gaat begeleiden. Het is een Zuid-Koreaanse man en vrouw en vooral de vrouw spreekt genoeg Engels om dingen te kunnen uitleggen over hun kant van het verhaal van de Koreaanse opdeling. Ook wordt er nog een Marokkaans meisje opgehaald, Hanah, die ook mee gaat op de trip. We vertrekken naar een grote parkeerplaats, ongeveer 50km van Seoul, net iets voor de DMZ. Hier kunnen we wat leuke dingen bekijken, zoals een oude trein die ten tijde van de Korea oorlog helemaal aan flarden is geschoten en nu tentoongesteld is aan het publiek als aandenken. Ook staan hier wat monumenten die gedenken aan de oorlog die zo veel slachtoffers heeft geëist. We wachten in totaal een dik half uur en daarna gaan we in de bus met nog veel meer toeristen richting de DMZ. De DMZ is zoals eerder gemeld in het Noord-Korea verhaal, een gebied van 4 km breed over de gehele grensstrook waar in principe geen militaire activiteit zou behoren te zijn. Midden in die strook staat de daadwerkelijke grens, maar deze hebben we al vanuit Noord-Koreaanse zijde gezien, dus hier komen we nu niet.

Als eerste bekijken we een station in de DMZ, welke gebouwd is ten tijde van het beter gaan tussen de contacten tussen Noord- en Zuid Korea zo rond het jaar 2000. De bedoeling was dat hier treinen zouden gaan rijden van Zuid-Korea via Noord-Korea richting China, zodat je vanuit Zuid-Korea in principe naar Moskou zou kunnen reizen zonder de onnodige problemen van de huidige gesloten grenzen. Zoals jullie misschien wel weten: Er zijn al een tijdje weer problemen, dus deze trein rijdt nu niet. We hebben immers niet voor niets van de DMZ in Noord-Korea weer terug moeten reizen via Beijing, om daarna via Seoul weer naar hetzelfde punt te kunnen reizen aan de andere kant van de grens :). Het station zelf is wel erg mooi om te zien, maar de verhalen die de vrouwelijke gids in deze grote bus vertelt slaan echt nergens op. (of het is echt hoe de Zuid-Koreanen zich voelen). Er werd gezegd over de Noord-Koreaanse mensen: Ze zijn lui, ze doen niets, ze zijn arm, ze werken wel voor ons, maar voor een hongerloontje, ze werken alleen harder als je ze chocola geeft, etc etc. In tegenstelling tot wat de Noord-Koreanen over Zuid-Koreanen zeggen: Het zijn ook Koreanen in een ander systeem en wij houden van heel ons volk. Alleen de Amerikanen (leger/politiek), dat zijn de slechteriken en onze vijanden. Ofwel pure discriminatie van de Zuid-Koreaanse zijde. In een rustig tijdstip heeft Geert onze gids ook even geattendeerd dat er in de groep ook mensen waren die het verhaal van de Noord-Koreaanse zijde hebben gehoord en wat zij zeiden over hen, waarna de vrouw toch een beetje afdroop. Oeps, zou ze wel gedacht hebben. Ach ja, leuk om mee te maken :)

Verder stond er op het programma een bezoek aan de tunnels. Er zijn namelijk door de Zuid-Koreanen 4 tunnels ontdekt die vanuit Noord-Korea onder de grens zijn gegraven. Deze tunnels werden ontdekt tussen 1975 en 1998 en zouden bedoeld zijn geweest om het Noord-Koreaanse leger te verplaatsen onder de grens door om zo een verassingsaanval uit te voeren op Seoul. Overigens is het best mogelijk dat er meer dan deze 4 tunnels zijn, maar deze zijn dan nog niet gevonden door de Zuid-Koreanen. We mochten deze tunnels ook in en via de tunnels kwamen we tot op 150m van de daadwerkelijke Noord-Koreaanse grens. Er werd verteld hoe gevaarlijk het daar wel niet was en dat je uit moest kijken wat je deed, maar ja, wij weten wel beter en hebben gezien hoe gastvrij de andere zijde was. Ook een leuk detail over deze grensstreek: in Noord-Korea bezoeken circa 1000 mensen per jaar de grens, terwijl in Zuid-Korea circa 2000 mensen per dag de grens bezoeken. Klein verschil.

De tour werd afgesloten met een bezoek bij een Zuid-Koreaans dorpje wat midden in de DMZ ligt en gesubsidieerd wordt door de Zuid-Koreaanse overheid. Hier kon je leuke producten kopen uit deze streek, zoals speciaal soort zwarte rijst, sojabonen omhuld met chocola en ook Noord-Koreaanse souvenirs en dranken. Aangezien wij al genoeg Noord-Koreaanse souvenirs hebben ingeslagen aan de overzijde, houden wij het bij de rijst en de sojabonen. Deze zijn immers ook nog thuis te gebruiken in ons dagelijkse eten. Na nog een Ginseng-fabriek bezocht te hebben (commercieel gedoe) gaan we weer richting ons hotel in Seoul. Leuke dag gehad, maar we hebben nog een aantal uur over om de stad Seoul te gaan bekijken.

Later die middag gaan we nog rondstruinen in de straten bij ons hotel in een oude Koreaanse wijk van Seoul. Hier staan veel van het soort huisjes waar wij zelf ook slapen, met houten deuren bedekt met soort papieren behang en mooie daken. Na de wandeling van ongeveer drie uur besluiten we met de metro naar de grote vismarkt van Seoul te gaan. Dit was een stukje met de metro reizen, maar het was de moeite waard! Hier op de vismarkt zag je veel aquaria staan met allemaal levende zeevissen, krabben, gamba’s en andere zeedieren. Toen we er achter kwamen wat nu precies de bedoeling was, konden we onze lol niet op. Hoe werkt het: je loopt naar een kraam en wijst een (levende) vis aan die je wilt eten. Deze wordt uit het aquarium gevist en ter plekke doodgeslagen, gevild en gefileerd. Resultaat: de meest verse vis-sushi die je maar kunt bedenken! En van de restanten van de vis wordt dan een soep getrokken, die je zelf met groenten kunt aanvullen. Lekker! Zo komen wij onze laatste uren in Seoul wel door. Hierna rustig naar ons hotel terug en redelijk op tijd gaan slapen, immers de terugreis staat voor de deur.

De volgende ochtend zijn we rond 8:30 opgestaan (de bedoeling was 7:30, maar Marleen was zo slim geweest de klok niet te verzetten toen we weer een tijdzone doorgingen tussen China en Korea). Even ontbijten en gezellig kletsen met de mensen van ons hotel en toen ging helaas de terugreis beginnen. Helaas naar het vliegveld toe van Seoul om de 12 uur durende vlucht te nemen met Korean Air naar huis.

Wat was de vakantie toch fantastisch! En wat waren we liever toch langer gebleven! Maar ja, de plicht roept weer (en de portemonnee ook).

Wat waren nu onze echte hoogtepunten van de hele reis:

Het ontmoeten van Damian in Polen en Krakau+Auschwitz bekijken
De pracht en praal van Minsk en Moskou
De treinreizen zelf. Slow travel is zo veel fijner dan vliegtuig in en uit mits je de tijd hebt (en die hadden we :))
Het wandelen bij het Baikalmeer. Zo zuiver water en mooie omgeving
Het wandelen tussen de 1600 stuks vee in Mongolië met tussendoor wat paardrijden
Beijing op eigen houtje verkennen en genieten van het heerlijke eten
Korea: Tja, dit maak je maar 1 keer mee in je leven

Eigenlijk was de hele reis één groot hoogtepunt. We hopen er nog lang op te kunnen teren en mensen die bij ons op bezoek komen, kunnen vast nog veel meer horen wat we allemaal gedaan hebben. We zijn weer thuis en dat is stiekem ook wel weer fijn. Ons eigen bed, de katjes en gewoon weer Nederlands eten.

Dank je wel voor het mee volgen van onze reis en hopelijk tot snel in levende lijve!

Familie Keuten

ps. Er volgen nog wat foto's van de laatste dagen.

0 reacties | Reageer

Beijing deel III en Zuid-Korea deel I

18 jun. 2013

🇰🇷 vanuit Zuid-Korea

Na een aantal uur in de trein gezeten te hebben en met gemiddeld 50 km/h rijden, bereiken we eindelijk weer de grens met China. In deze trein, en vooral bij de grens zelf, hebben we een erg leuk contact met een Noord Koreaanse jongen die zegt op zakenreis te gaan naar Egypte voor het staalbedrijf van Noord Korea. Dit was voor ons een leuke aangename verrassing: Eindelijk een Noord Koreaan die met ons spreekt in goed Engels zonder dat er censuur of een gids aan te pas dient te komen. Wij komen er achter dat deze jongen best hoog in de boom zit wat betreft zijn positie en dat wanneer je in zo'n hoge positie zit opeens veel meer mag. Hij reist nu naar Cairo, krijgt genoeg geld mee, mag een paar dagen in Peking de toerist uithangen en later ook in Egypte. Leuk om zo de tijd te laten voorbijgaan. Eindelijk bij de grens Noord Korea uit aangekomen, krijgen we dus de controles. Wij dachten dat dit een heel strenge controle zou zijn waarbij alles binnenstebuiten wordt gehaald, maar nee hoor, even een praatje maken met de douane, even wat foto's laten zien van thuis en het begin van onze reis en ook deze man was ontzettend vrolijk en gezellig met ons aan de praat. Je verwacht het niet, maar alle Koreanen die wij gezien hebben waren zo vriendelijk en gastvrij in hun manier van doen, wij willen hier graag nog ooit eens terugkeren!

Eenmaal de formaliteiten afgerond te hebben, rijden we verder richting China. Dandong is de eerste stad bij de grens. Hier zien we de grote brug vernield in de Koreaanse oorlog, die nog steeds in die staat is als toen het vernield werd als een soort monument aan de oorlog. Ook het zien van Dandong in de verte is opeens heel vreemd: Grote flats, veel reclame, veel winkels en veel vrijheid! China kan opeens zo erg vrij lijken na 5 dagen in Korea. In Dandong blijven we nog 2 uur staan en gekoppeld aan een lokale Chinese trein vervolgen wij onze reis naar Peking waar we de volgende dag om 8:30 lokale tijd aankomen. Heerlijk geslapen, heerlijk ontbijt van de Chinese restauratierijtuig, gewoon helemaal goed geregeld! De laatste slaaptrein van deze reis is een feit!

Toen we weer het hotel hadden bereikt, hetzelfde hotel als waar we de eerste dagen in Peking ook al sliepen, even lekker opfrissen en onze tassen ompakken. De gekochte souvenirs goed opbergen en ook even rustig aan doen. Vijf dagen Noord Korea waren heftig en daar moeten we ook even mentaal van bijkomen. We gaan lunchen bij ons favoriete restaurant in de buurt, uiteraard weer met Pekingeend en daarna besluiten we om de Beijing Zoo te gaan bekijken. Wat is dat leuk! We zagen als eerste de hoofdattractie: De Panda's. Wat zijn deze toch schattig! Hierna ook de bruine beren, de ijsberen, de tijgers (ook witte Siberische tijgers) en Leeuwen. Ook de Panters en de Lynxen waren erg mooi om te zien! Hierna rustig naar het hotel gegaan om onze avond en avontuur van Noord Korea goed af te sluiten.

De volgende dag worden we weer om 8:45 opgehaald door onze chauffeur en naar Beijing Airport Terminal 2 gebracht. Hier vertrekt ons vliegtuig naar het laatste land van onze reis: Seoul in Zuid-Korea. Met een vertraging van ongeveer een uur door het volle luchtruim in China, aldus de gezagvoerder, landen we rond een uur of 17:00 in Seoul Incheon Airport. Wat is dit opeens een ander Korea! Dezelfde mensen, met westerse kledij, luchthaven gloednieuw en vol met westerse winkels, openbaar vervoer waar Nederland een voorbeeld aan kan nemen en vooral ook: Vrijheid om te gaan en staan waar je wil. Na een busrit van een uur bereiken wij onze Guesthouse Bukchonmaru in Seoul waar we slapen bij mensen thuis die 3 kamers verhuren aan toeristen. Hartstikke lief en klein allemaal en heel erg vriendelijke mensen. We hebben ze verteld dat we ook in Noord Korea zijn geweest en de familie hing ons aan de lippen, want ze wilden alles weten! We hebben ze beloofd om in de komende dagen de DVD te laten zien, want zo zien ze het beste wat wij meegemaakt hebben in het land waar zij nog nooit zijn geweest en waar zij waarschijnlijk nooit zullen komen. We gaan daarna nog even wat eten scoren in de stad en dat blijkt nog niet eenvoudig. Veel eettentjes zijn er wel, maar laten wij nu net het restaurantje in lopen waar ze geen Engels spreken, waar geen Engels menu is (alleen Koreaans) maar wat er toch zo leuk uitziet dat we het wel willen proberen. Geert deed zijn ogen dicht en wees wat aan op de kaart wat we gingen bestellen. Na een dik kwartier verschijnt er een soort pannenkoek met veel paprika, ui, andere groenten en veel vis zoals krab, inktvis, mosselen en garnalen. Groot genoeg om met tweeën te delen. Ook kregen we er schaaltjes eten bij: soort gedroogde zeewiersalade, pinda's, de befaamde Kimchi en een schaaltje gedroogde kleine garnalen gewoon nog met schaal en hoofdjes. Het smaakte allemaal prima! Dus ook hier: gewoon maar wat bestellen geeft altijd een leuke verrassing en het meest lekkere eten!

De volgende dag krijgen we een ontbijt bij de familie in onze Guesthouse. Het is een typisch Koreaans ontbijt met soep, rijst, groenten, pepertjes en uiteraard weer de Kimchi. Kimchi, zoals eerder al in het Noord Koreaanse reisverslag gemeld is spicy Chinese kool wat een beetje zout en een beetje zuur smaakt. Koreanen eten dit overal bij op elk moment van de dag en gelukkig vinden wij het lekker :)

We besluiten om met de Koreaanse spoorwegen te gaan reizen, naar het meest zuidoostelijke gelegen stadje (van 3 miljoen inwoners) Busan. Dit ligt ongeveer 400 a 500 km van Seoul, maar als je met de KTX bullettreinen reist die tot 300km/h door het landschap razen, ben je er in 2,5 uur. NS: Misschien moet je deze treinen aanschaffen ipv de Fyrasco voor de Nederlandse HSL. Het regent hier in het zuiden van Korea, dus gaan we naar een mega groot badhuis/sauna complex aan de rand van de stad. Helemaal geweldig om te ontspannen in baden met verschillende temperaturen (van 20 graden tot 43 graden) en lekker verschillende sauna's pakken en lekker bijkomen. Allemaal tussen de Koreanen die geen Engels spreken, maar wat maakt het uit. Als het om genieten gaat kunnen wij dat net zo goed als zij. Hierna gaan we weer met dezelfde bullettrein terug naar Seoul waar we nu ten tijde van schrijven nog in zitten. Leve de WIFI op de Zuid-Koreaanse treinen! Morgen nog 1 dag Seoul (waar we ook de DMZ van de Zuid-Koreaanse kant gaan bekijken). Daarna donderdag naar huis toe, maar daar zijn we eigenlijk nog niet aan toe! We willen hier blijven!

0 reacties | Reageer

Beijing deel II en Noord Korea

16 jun. 2013

🇰🇵 vanuit Noord-Korea

De volgende dag staan we lekker vroeg op en na een goed Chinees ontbijt pakken we vanaf het hotel de fiets. Vandaag is het mooi weer, dus we gaan de Verboden Stad bezoeken. Op deze plaats vinden we het interessant om meer informatie te horen, dus maken we gebruik van de audioguide. Dus gewapend met koptelefoontjes gaan we kijken wat er hier te zien is. Het is heel interessant en we zien verschillende huizen van vroeger van Keizers en keizerinnen. Aan het einde van de tour kopen we ook nog een heel mooi souvenir, in de vorm van een mooie poster met een Chinees teken dat staat voor de eenheid die een getrouwde man en vrouw vormen en dit teken geeft ook nog voorspoed voor de toekomst. Een mooie poster met een diepere betekenis erachter dus.

Hierna gaan we fietsen naar 'the bird's nest', het grote olympisch stadion, gebouwd ter ere van de olympische spelen in 2008. Dit is een kilometertje of tien fietsen en onderweg eten we nog even een lekkere lunch. Eenmaal bij the bird's nest aangekomen besluiten we niet helemaal het terrein op te gaan, we kunnen hier de fiets niet makkelijk kwijt en bovendien moeten we over niet al te lange tijd ook op de briefing verschijnen en dat is ook nog wel even fietsen. Dus we zoeken een plekje op zo dicht mogelijk bij het stadion, maken een paar mooie foto's en vertrekken dan naar Koryo Tours, onze reisorganisatie voor Noord Korea. Spannend, dan horen we hoe laat we morgen vliegen en kunnen we meteen kennis maken met de anderen die deze reis gaan maken. Ruim op tijd komen we op de plaats van bestemming aan en maken we als eerste kennis met Daniël en Sarah, de reisleiders van deze trip. Tijdens de briefing vertelt Sarah ons wat we kunnen verwachten, wat we wel en vooral ook wat we niet mogen, waar we op moeten letten en nog veel meer nuttige informatie. Uiteraard hadden we ons al goed ingelezen, dus helemaal nieuw was het niet meer, maar het is toch altijd interessant. We maken ook meteen kennis met onze groep, een gemixt gezelschap waarin wij de enige Nederlanders zijn. Verder zitten er twee Maleise jongens, twee meiden uit Zweden, een meisje uit Finland, twee Canadezen en twee Amerikanen in onze groep. We worden ingedeeld in groep B samen met Daniël en horen dat we de volgende dag om 10.15 uur zullen vertrekken! Spannend, een nieuw avontuur komt er weer aan en wat voor één...
Maar eerst gaan we na de briefing naar het Worker's Stadion, want het is gelukt om kaarten te bemachtigen voor de training van het Nederlands Elftal deze avond! Het stadion is bijna naast het kantoor van Koryo Toursen dus hebben we nog wel even wat tijd over. We scoren een paar lekkere biertjes en gaan lekker in het park zitten. Als we daar bier zitten te drinken krijgen we een leuke verrassing, er wordt zomaar in het stadion naast het park het Nederlands volkslied gedraaid. Dat is nog eens bijzonder om te horen als je in een park in China zit. Daarna gaan we naar de training kijken. Leuk ook weer om gewoon even Hollanders tegen te komen en even in het Nederlands te kunnen communiceren. De training blijkt een echte training te zijn voor de wedstrijd van een dag later en het gaat hierbij niet alleen om het voetbal dat geoefend moet worden. Ook het opkomen met de Chinese en Nederlandse vlag moet geoefend worden. Nadat dit een aantal keer zonder problemen verlopen is en ook het volkslied van China een aantal keer gezongen is, komen onze jongens het veld op. We maken een paar mooie foto's en gaan dan kijken en nog even met wat Nederlanders kletsen. Wat wel leuk is, want iedereen heeft zijn eigen verhaal om op een training van het Nederlands Elftal in China te zijn. Er zijn mensen bij die het Nederlands Elftal achterna reizen en die ieder land bezoeken waar zij spelen. Ook zijn er mensen zoals wij, die gewoon er toevallig achter kwamen dat ze moesten spelen en die toevallig in de buurt waren. Verder is eigenlijk een voetbaltraining niet zo interessant, een beetje balletje trappen naar elkaar wordt op een gegeven moment ook saai om te zien. Dus na ongeveer drie kwartier vinden we het mooi geweest en gaan we weer verder op de fiets. Nog even lekker eten in het goede restaurant om de hoek van het hotel en dan lekker naar ons hotel. Onze tassen moeten nog worden uitgezocht en morgen is het ook weer vroeg dag.

Als we de volgende dag wakker worden is dit met een beetje een vreemd gevoel. Misschien wel het meest aparte deel van de reis staat op het punt te beginnen, vandaag gaan we naar de DPRK (Democratic People's Republic Korea).

Voor degenen die niet meer precies weten hoe het nu zit met Noord Korea, hierbij een korte Jip en Janneke uitleg. Noord Korea is nog het enige echte communistische stalinistische land in de wereld. Het systeem werkt als volgt: alles is van de staat. Dus mensen wonen gratis, betalen vrijwel niets voor gas en elektra en hebben allemaal een baan. Dit betekent echter ook dat mensen niet vrij zijn. Mensen hebben bijvoorbeeld geen auto, alleen als ze kunnen aantonen dat ze deze echt nodig hebben dan krijgen ze deze van hun bedrijf, dus indirect van de staat. De auto is en blijft dus ook staatseigendom. Ook kunnen mensen niet zomaar vrij reizen, ook niet in eigen land, tenzij ze daar een goede reden voor hebben (en toestemming hebben gekregen van de staat). Verder zijn er beperkte communicatiemiddelen. Er is geen internet, er zijn hier geen journalisten, er zijn geen westerse kranten en of andere media, buiten alleen de staatstelevisie en staatskranten. Om dit systeem in stand te houden, mogen toeristen niet rechtstreeks in contact komen met de Noord Koreanen. Overal waar je gaat en staat wordt je begeleid door Noord Koreaanse gidsen, minimaal 3 per toeristengroep (ook als je met z'n tweeën zou gaan). Mensen hier zijn dus ook niet gewend aan toeristen. Echter wij hebben meegemaakt dat de mensen ons net zo interessant vinden als wij hen. Ze lachten allemaal vriendelijk naar ons en zwaaien. En de mensen hier geloven in dit systeem en aanbidden hun grote leiders. Wat wij een aantal jaar geleden op tv gezien hebben, al die huilende mensen omdat Kim Jong Il was overleden, dat voel je hier ook echt. Het is meer een soort godsdienst. Mensen zijn trots op hun land en nog veel trotser op de grote leiders. Dit is hun manier van leven en hoewel dit niet strookt met onze manier van denken, wij mogen gewoon reizen en kunnen (als we geld hebben) alles doen wat we willen, toch hebben we ervaren dat mensen er gelukkig uitzien en ik geloof ook echt dat ze dit zijn.

Als we onze tassen gepakt hebben, pakken we een taxi en vertrekken we naar Koryo Tours. Daar aangekomen zijn we de eersten, dus hebben we nog tijd voor een lekker kopje koffie. En dan komen ze ons halen en gaan we met de bus naar de Airport. Daar aangekomen vliegt de tijd voorbij en voor we het in de gaten hebben zweven we hoog in de lucht, onderweg naar misschien wel het raarste land ter wereld waar jaarlijks maar zo'n 1.500 toeristen mogen komen. En daar zijn wij er dus twee van. In het vliegtuig krijgen we de Pyongyang times, om in de stemming te komen. Na een korte vlucht is het moment daar, we zijn er. En wat grappig is, we zijn van tevoren duidelijk geïnstrueerd over het maken van foto's. Nooit zomaar foto's maken is één van de belangrijkste dingen die we tijdens de briefing gehoord hebben. Dat doen we dus ook maar braaf niet, maar we mogen als we het vliegtuig uitstappen wel het vliegtuig van Air Koryo fotograferen. En dat mag normaal gesproken in andere landen echt nooit. Dat is dus een vreemde tegenstelling. Eenmaal door de douane moeten we wachten op onze Noord Koreaanse gidsen. Normaal zijn wij gewend om de tassen te pakken en hop hop met een bus of taxi naar de stad of naar het hotel. Dat is hier in Pyongyang echter ondenkbaar, waar je ook gaat of staat, je bent altijd in een groep en hebt altijd twee of drie Noord Koreaanse gidsen bij die je constant in de gaten houden. Kortom, je hebt geen enkele vrijheid om te doen wat je wil. De komende dagen worden we geleefd, anderen bepalen voor ons waar we heen gaan en hoelang we daar blijven. Dat gaat nog wel even vreemd worden. Als alle formaliteiten geregeld zijn brengt de bus ons naar het Yanggakdo hotel, dat ook wel 'the Alcatraz of fun' wordt genoemd. En als het hotel in zicht komt begrijpen wij waarom. Een ontzettend groot hotel, 47 verdiepingen (vrijwel uitgestorven, op wat toeristen en Chinezen na), op een klein eilandje in de rivier. Hier zullen we de komende nachten verblijven. In het hotel is van alles te beleven, bowlingbanen, zwembad, pingpongtafels, karaoke, winkeltjes, noem maar op. Wat het hotel echter niet heeft is een buiten, we mogen tot net aan de parkeerplaats lopen maar dan houdt het ook echt op. Verder mogen we niet. We besluiten na een lekkere douche om maar eens te gaan kijken wat we hier allemaal kunnen beleven. We besluiten gek te doen vandaag en we gaan karaoke doen ?. Gelukkig hebben ze ook voldoende Engelse nummers dus dat moet lukken. Eerst hadden we nog publiek, een Koreaan en een Chinees, maar ik denk dat we te vals zongen, want even later waren ze er niet meer. Maar ach, ook met z'n tweeën kunnen we lol hebben, dus whatever... Na een hoop foute muziek en lekkere Koreaanse biertjes gaan we lekker slapen, morgen wordt een drukke dag.

Als we de volgende dag wakker worden gaat het pas echt beginnen. Onze hele dag zit volgepland. We vertrekken om 9.00 uur en zullen pas vanavond na het eten weer op het hotel aankomen. We beginnen de dag bij het grote monument van de President Kim Il Sung en de Grote Leider Kim Jong Il. Twee enorme bronzen standbeelden, echt ongelofelijk groot, van de leiders die in dit land zo ontzettend belangrijk zijn. We brengen bloemen naar de leiders en dan maken we gezamenlijk een buiging. Dat is gebruikelijk hier dus daar doen wij dan zeker aan mee. Hierna bezoeken we een schitterend museum, waarin geschenken tentoongesteld staan die door de jaren heen door organisaties aan de grote leiders zijn geschonken. Echt ontzettend indrukwekkend, we kijken onze ogen uit. Het één nog mooier dan het andere. Werkelijk ongelofelijk wat we daar allemaal zien. Als we het gezien hebben gaan we naar de plaats waar de President Kim il Sung vroeger geboren is en gewoond heeft. De huisjes staan er nog (weliswaar nagebouwd/gerenoveerd in oude stijl) en ook hierbij krijgen we een hele uitleg van wat we zien. Na een lekkere lunch gaan we weer verder met het programma. Deze middag bezoeken we eerst een Art Studio. Op zich wel heel mooi en kunstig om te zien wat er gemaakt wordt en ook hoe, maar niet echt ons ding. Maar dat is dus het nadeel van hier, je moet verplicht alles volgen en kan niet besluiten om dan zelf maar even iets anders te doen. Sterker nog, je kan niet eens naar buiten gaan, zonder dat er meteen een gids met je meeloopt. Echt een heel vreemde gewaarwording. Na deze ietwat saaie activiteit gaan we op naar de volgende en dat vinden we beiden wel erg leuk, we gaan naar verschillende metrostations. Sterker nog, we gaan ook een ritje maken met de metro tussen de lokale bevolking. Zo grappig, in Moskou was dat heel normaal en daar hebben we ook bijna alle stations bezocht, maar hier is het zo bijzonder. Omdat er in Noord Korea maar zo weinig toeristen komen zie je mensen ook echt naar ons kijken. Zij vinden ons net zo vreemd en interessant als wij hen. Op de roltrap komen we erachter dat het heel leuk is om naar mensen te zwaaien en te kijken of je oogcontact kunt krijgen. Of zoals Geert het noemde: 'Even wuiven naar de mensen' ;). En dan dus ook kijken of ze terugzwaaien en dat doen ze bijna allemaal! Hilarisch. Normaal zou je zoiets nooit doen op een roltrap, maar hier is het bijzonder. De metro verder is inderdaad schitterend, met overal portretten van....... Uiteraard de beiden Kim's. Zoals je de portretten hier overal tegenkomt, op ieder gebouw staan ze groot afgebeeld. In de metro zelf was het ook erg leuk, want wat wij het leukste vinden is het contact met de lokale bevolking. Dat heb je hier echter bijna niet, dus dan is een klein stukje in de metro tussen de lokalen opeens een geweldige belevenis. We zagen zo'n 4 stations en reden nog eens een paar stations voorbij waar we niet uitstapten. En dan hop hop hop weer in de bus, op naar de volgende activiteit, de grand people's studyhouse. Dit is een grote bibliotheek/school. Ook erg leuk om te zien. Hier zitten ook gewoon lokalen te werken, dus je voelt hier het echte leven van de Koreanen.
Hierna gaan we even relaxen, dat hebben we wel nodig na al deze activiteiten, dus we gaan naar een soort beautycomplex. Marleen geniet hier van een heerlijke voetmassage en Geert laat zich scheren. Helemaal, dus hoofd en baard. En dat vinden ze hier wel grappig, dat komt niet vaak voor blijkbaar. Dus naast Koreanen zitten in de kappersstoel. Na deze activiteit is het tijd voor het diner en daarna worden we weer op de Alcatraz of Fun afgezet. Genoeg indrukken voor vandaag. We gaan op ons bed liggen met het idee om even te liggen en dan nog iets te doen, echter we zijn zo uitgeput dat we direct inslapen en bijna 10 uur achter elkaar slapen van alle indrukken van deze dag.

De volgende dag worden we uitgerust wakker en na een full Korean breakfast gaan we weer in de bus voor een nieuwe dag vol indrukken en activiteiten. We hebben twee ontzettend leuke Noord Koreaanse gidsen, meneer Kim en jawel, mevrouw Kim en zij vertellen ons van alles over het leven in Pyongyang, de gebruiken van mensen en over alle activiteiten en plaatsen die we bezoeken. Echt ontzettend interessant. Vandaag begint de dag in de grote filmstudio van Noord Korea. Echt heel leuk om te zien, ze hebben allerlei gedeelten gemaakt, voor verschillende films. Dus een Chinese straat met Chinese huizen, een Koreaanse straat met Koreaanse huizen, Japanse straat met Japanse huizen en jawel, een Europese straat met Europese huizen. Ook mogen we daar kleding van de set aan, dus gekleed als de koning en koningin maken we erg leuke foto's, samen met de anderen die zich ook verkleed hebben. Na deze leuke activiteit gaan we naar een groot militair kerkhof, boven op een heuvel. We hebben vanaf hier een mooi uitzicht over de stad. Hierna is het weer tijd voor een lekkere lunch in een lokaal restaurant en na deze lunch gaan we weer verder met het programma. We bezoeken eerst het Kim Il Sung plein. Leuk detail is dat we een klein stukje over straat mogen lopen, naar de bus toe. En hoe normaal dit ook klinkt, als alles voor je geregeld wordt voelt dit als een privilege. Wij lopen dan ook lekker op kop van de groep en met iedereen achter je heb je opeens het idee dat je alleen loopt in Pyongyang. Erg fijn om even een soort van vrijheid te ervaren. Na het bezichtigen van het plein gaan we bowlen met de hele groep. Even een ontspannende activiteit zonder nieuwe indrukken. Erg fijn en leuk. Als we uitgespeeld zijn gaan we weer in de bus voor de laatste activiteit van vandaag. We gaan naar een the children's palace, een school waar kinderen met uitzonderlijke talenten zitten, zo blijkt al snel. Alle kinderen krijgen daar kunst, zang, muziek of balletles en ze voeren allemaal een kleine show voor ons op. We mochten foto's maken en voelden ons daar heel erg bijzonder. Als we de meeste lokalen gezien hebben, wordt het afgesloten met een groot optreden door de kinderen waar ook veel andere Koreaanse volwassenen en kinderen zitten te kijken. Wat we daar zien is ongelofelijk. Kinderen die dansen, zingen en kunstjes vertonen. Gewoon een heel grote voorstelling. De één nog meer getalenteerd dan de ander. Echt ongelofelijk, zoiets hebben we echt nog nooit gezien. We hebben een DVD gekocht van een voorstelling, dus we kunnen thuis nogmaals genieten van dit spektakel.
Na de show gaan we met de bus naar Kaesong, dit ligt op 160 km afstand van Pyongyang. Morgen gaan we de DMZ bezoeken (de zwaarbewaakte grens met Zuid Korea). Na ongeveer 3 uur rijden over verlaten snelwegen (we mochten zelfs midden op de weg staan om foto's te maken)komen we aan bij ons hotel voor vannacht. Tijd voor het diner. Vandaag kon je met het diner kiezen voor de lokale specialiteit, soep met hondenvlees. En hoewel dit voor ons westerlingen toch wel erg controversieel is, willen we het toch proberen. En wat blijkt, hond is erg lekker! Ook in dit hotel hebben we geen mogelijkheid om buiten de muren te lopen, dus blijven we na het eten met z'n allen aan de bar hangen tot we kapot zijn van deze dag en lekker ons bed (ditmaal een traditioneel Koreaans matje op de vloer) opzoeken. Morgen weer een dag vol activiteiten.

De volgende dag bezoeken we eerst het grote standbeeld van de eeuwige president, Kim Il Sung. (Die overigens dezelfde geboortedag heeft als Marleen, namelijk 15 april. Dit vinden de mensen hier erg interessant en belangrijk, ze zijn allemaal even enthousiast als we dat vertellen). Dit standbeeld ligt op een heuvel, zodat hij mooi over de stad uitkijkt en je het standbeeld al van verre ziet aankomen. Ook hier leggen we bloemen neer en buigen we voor de president. Hierna bezoeken we een museum wat voorheen de plaatselijke universiteit was. Kaesong was overigens ook de oude hoofdstad van het oude Korea, dus voor de opdeling. Hier zien en horen we hoe het was in Korea voor de tweede wereldoorlog en de Korea oorlog en dus ook voor de splitsing in Noord en Zuid. En dan gaan we op naar misschien wel het interessantste gedeelte van deze trip, de zwaarbewaakte DMZ, oftewel de grens met Zuid Korea. Dat is wat je bij ons constant in het nieuws ziet. Als je beelden ziet vanuit Noord Korea zijn ze meestal daar opgenomen. En daar gaan we nu dus heen. Eerst krijgen we een uitleg en dan moeten we netjes in een rijtje achter elkaar aanlopen om er in de buurt te komen. Een gewapende Noord Koreaan volgt ons. En dan zie je opeens aan de overzijde het gebouw dat wij alleen kennen uit onze media, een groot wit gebouw, met een grote vlag van Zuid Korea en de vlag van de UN. En in het midden de blauwe gebouwen, met daarvoor de militairen van Noord Korea. Daar sta je dan opeens oog in oog mee. Dat is echt interessant, als we de foto's plaatsen weet ik zeker dat ieder van jullie het herkent. Grappig detail is dat je hier wel foto's mag maken van militairen. Daar stonden we dan, op de zogenaamde gevaarlijkste grens ter wereld. Als je daar probeert te gaan rennen wordt je door beiden kanten neergeschoten, althans volgens de verhalen in de reisgidsen. (Overigens, ten tijde van het schrijven van dit verslag zijn we weer in China en horen we dat er de afgelopen week veel nieuws is geweest over Noord Korea. Vreemd, wij hebben hier helemaal niets van gemerkt of van meegekregen). Na deze activiteit hebben we de beste lunch tot nu toe, het echte Royal Meal zoals dat hier genoemd wordt. Allemaal goudkleurige potjes met verschillende heerlijke dingen erin zoals rijst, eieren, sojabonen, vlees, kimchi (typisch Koreaans gerecht met kool en chili) en nog meer heerlijke dingen. Echt genieten dus. Hierna bezoeken we een oude graftombe op een heuvel. Honderden jaren geleden was Korea een koninkrijk en hier liggen de koning en koningin begraven. Heel oud dus en mooi gemaakt, wederom een leuke activiteit. Hierna wordt het tijd om terug te rijden naar Pyongyang, dus weer 3 uur in de bus. Hier aangekomen bezoeken we een mooi beeld, dit staat voor de hereniging van Noord en Zuid Korea. Want dat is volgens de mensen hier hetgene dat alle Koreanen het liefst zouden willen. Ook hier is het zo rustig op de weg dat we gewoon in het midden kunnen staan met ons fototoestel. Echt een vreemde gewaarwording, overal waar je bijna komt is het leeg en vooral op de weg. Een 3 baans-snelweg met enkel 2 bussen die erop rijden en dat kilometers en kilometers lang....
Hierna gaan we op de grote Juche toren (170 meter hoog), dat staat voor het geloof in het volk, systeem, de partij en de leiders en hebben een mooi uitzicht over de stad Pyongyang. En wat nog leuker is, op het plein is een grote manifestatie gaande. We kunnen het uiteraard niet verstaan maar er staan honderdduizend mensen op het plein. Eén iemand roept iets en iedereen op het plein volgt. Zelfs onze Engelse groepsleiders Sarah en Daniël hadden dit nog nooit meegemaakt, dus dit was erg bijzonder om te zien. Een beeld om nooit te vergeten. Hierna bezoeken we het standbeeld met het nationale symbool van de politieke partij die aan de macht is in Noord Korea. Een hamer, een sikkel en een kwast. De hamer staat voor de werkende mens in de DPRK, de sikkel voor de boeren en de kwast staat voor de intellectuelen in dit land. En ook dit is weer erg indrukwekkend, zoals eigenlijk alles in dit land dat wel is. Na wederom een goed diner in het Duck BBQ restaurant staat misschien wel het leukste onderdeel op het programma, we gaan naar een zogenaamde 'funfair'. Dit is een kermis voor Noord Koreanen. Vol met achtbanen en attracties en er is van alles te beleven. Mensen gaan hier vaak met hun werkgevers heen en ook dit kost hen bijna niets. Dit is een manier om de mensen tevreden te houden. En hier ben je dus wel tussen de lokalen. We gaan overal in, ook Marleen met haar hoogtevrees. Doodeng soms, maar wat is het leuk. En je bent maar één keer hier waarschijnlijk, dus dan moet je er ook alles uithalen. Dus eerst in de achtbaan, waarin je in het karretje ligt in plaats van zit, vervolgens in een soort schip met een ronde plaat, dus je gaat omhoog en draait ook nog tegelijk, vervolgens Geert in de botsauto's terwijl Marleen foto's maakt, daarna in een heel hoge attractie waarin je langs een paal omhoog gaat en dan een vrije val naar beneden maakt. Deze is vooral voor iemand met hoogtevrees een uitdaging, dus Marleen schreeuwt het uit. Maar wat een adrenaline, wat een ontzettende kik om dit mee te maken hier in de DPRK Na nog een laatste attractie, een soort halve achtbaan waarin je ook weer rondjes draait, is het weer mooi geweest en gaan we richting hotel. Omdat het de laatste avond is sluiten we deze af met mensen die we ontmoet hebben en spelen we een aantal potjes tafeltennis en drinken we de laatste Koreaanse biertjes.

Over de volgende dag kan ik kort zijn, we worden naar het station gebracht voor weer een trip van ongeveer 23 uur in de trein. Aangezien we dit al zo vaak hebben meegemaakt is dit niet echt spannend meer. Wel delen we deze keer de coupé, dat hebben we nog niet eerder meegemaakt. Gelukkig zijn het leuke Canadezen die ook bij ons in de groep zaten, dus we kenden ze al redelijk goed. Dus na weer een hoop lezen, kaarten, eten en slapen komen we aan in Beijing. Wel weer even wennen, het gevoel van vrijheid. Dat ga je na zo'n trip toch meer waarderen. Gewoon zelf mogen lopen en niet altijd met de bus mee en ook weer even met z'n tweetjes om dit fantastische avontuur een plekje te geven. Vandaag nog één dag in Beijing en dan morgen naar Zuid Korea. Het laatste avontuur van deze reis.

0 reacties | Reageer

Beijing deel I

09 jun. 2013

🇨🇳 vanuit China

Alweer het laatste stuk van de Trans Mongolië Express, maar gelukkig niet van onze reis! Onderweg naar de eindbestemming van deze trein, Beijing in China. Na een reis van 30 uur, die ook weer zo voorbij is, komen we aan in deze wereldstad. Wel even wennen, al die Chinese tekens overal en ook de taal klinkt ons vreemd in de oren. Want we hebben al verschillende talen gehoord deze vakantie, van Chinees is echt niets te maken. We worden opgehaald en door onze gids die gelukkig goed Engels spreekt naar ons hotel gebracht. Dit staat middenin een oude wijk (Hutong) van Beijing, vol kleine restaurantjes en vele souvenirwinkeltjes. Echt een ontzettend leuke sfeer hangt hier. Na even een 'powernapje' op onze hotelkamer, gaan we lekker eten. Onze gids heeft ons een goed restaurant aangewezen, om de hoek ons hotel, waar ze goede Pekingeend serveren. Dat moeten we proeven. Eenmaal in het restaurant aangekomen bestellen we verschillende kleine gerechtjes, zoals salades van verse pinda en sojabonen en gefrituurde pompoen en uiteraard dus de Pekingeend. Echt zo heerlijk, dit is de beste maaltijd van de vakantie tot nu toe. Dit is pas echt genieten van eten. Na het eten gaan we, om de calorietjes weer een beetje te verbranden, lekker een stukje waterfietsen over het meer. Het leuke is dat je dan langs alle eet- en drinkkraampjes vaart, dus we kijken onze ogen uit. Wat een drukte op straat en lampen en Chinese tekens en vooral veel... Chinese restaurants ?. Na dit avontuur op het water gaan lopen we terug richting het hotel en onderweg stoppen we nog een aantal keer voor een lekker biertje. Heerlijk, vakantie!

De volgende dag staat de Chinese muur op het programma. Helaas regent het, maar dit weerhoudt ons er niet van om deze toch vandaag te bezoeken. We gaan met het lokale openbaar vervoer, wat erg leuk is want, allemaal Chinezen in de bus, die overigens ook in het Chinees aangeeft bij welke halte we zijn en een Chinese gids die aan het einde van de busreis ontzettend enthousiast over de muur vertelt (dat denken wij tenminste). Het enige woordje dat we konden verstaan was Marco Polo. Het verhaal ging dus vast over de zijderoute. Eenmaal bij de muur aangekomen drinken we eerst op ons gemakje een kopje thee in een leuk tentje, we waren er sneller dan verwacht dus we hebben tijd genoeg. In eerste instantie was het plan om met de kabelbaan naar boven te gaan, maar aangezien het hier mistig is, is dit een beetje zonde, je ziet dan toch helemaal niets en het is een toeristenplek dus je betaalt de hoofdprijs. Dan maar omhoog lopen. Dat blijkt nog een vrij zware tocht over steile stukken van de muur. Echt jammer van de mist, want een goed uitzicht ontbreekt. Maar ach, je kan tenslotte niet alles hebben. Na een flinke klim bereiken we de top (van dat toeristengedeelte uiteraard). Beneden hadden we allebei nog een biertje gescoord om mee te nemen, want dat biertje hoort er wel bij als je een top bereikt ?. Aldaar ook een ontzettend mooi souvenir gekocht, een man zat daar op leisteen tekeningen te stansen van de muur. Echt schitterend. Hierna hadden we het wel weer gezien en zijn we naar beneden gegaan, dat gaat sneller dan omhoog. Hierna waren onze beentjes wel redelijk moe en ach, we hebben toch tijd zat hier in Beijing, dus even lekker naar onze hotelkamer om een beetje te relaxen. 's Avonds zijn we naar de Ghoststreet geweest, een straat met enkel en alleen eetstalletjes, kraampjes en restaurants. Hier lekker gezeten en een lekkere 'hotpot' gegeten. Een soort grote fonduepan die op je tafel wordt neergezet en waar je dan vervolgens je eten in kan koken. Grappig detail, wij snapten er in het begin niets van en we hadden ook niet afgekeken hoe andere mensen dit deden. Dus toen we de pan op tafel kregen en ook de spinazie, witte kool, taugé, schapenvlees en dumplings, dachten wij dat het de bedoeling was dat je die groenten en vlees direct in de pan moest gooien. Dus wij deden dat. We vonden het er wel een beetje vreemd uitzien, maar ja het zal wel. Echter toen kwamen er 2 lachende Chinezen van het restaurant aan onze tafel staan, die ons uitlegden (of probeerden althans) dat we iets verkeerd deden. En voor we het wisten waren 5 Chinezen onze pan aan het leegscheppen om vervolgens alle groenten weer keurig netjes terug in de bakjes te doen waaruit ze kwamen. Hmm, dat was poging één. En toen gooiden ze de pan vol water en deden ze de groenten er terug in. Aha, dat was dus de bedoeling. Het was duidelijk dat iedereen erg moest lachen om ons domme toeristen ?. Het eten was (afgezien van het feit dat het wel erg spicy was, iets té voor Marleen) best prima. Na deze maaltijd was het alweer laat en zijn we terug gelopen naar ons hotel. Dat was ook wel leuk, want ondanks dat het inmiddels na middernacht was, merk je duidelijk dat China een echte eetcultuur heeft. Vooral buiten waren alle tafeltjes bezet en zaten mensen verschillende dingen te eten. Was voor ons erg leuk om op de borden te kijken van mensen. Sommige dingen zagen er vreemd uit. Wij hebben nog niet echt vreemd eten op, maar daar gaat wellicht morgen verandering in komen, dan gaan we naar een andere foodstreet, Wangfujing Snack Street en daar schijnen ze van allerlei vreemd eten te verkopen. Als we op de hotelkamer aankomen zijn we allebei kapot van alle indrukken en gaan we lekker slapen.

Als we de volgende dag wakker worden regent het. De voorspelling is dat het 's middags wat droger wordt, dus we slapen lekker uit, doen rustig aan, spelen gezellig een spelletje samen en wachten tot het droog is. Rond het middaguur gaan we naar buiten. Helaas regent het nog steeds, dus het eerste wat we doen is een poncho en een paraplu scoren. Gewapend hiermee lopen we richting de Verboden Stad. Het eigenlijke plan is om deze vandaag te gaan bezichtigen, maar gezien het weer en het feit dat het morgen wel mooi weer wordt, besluiten we dit uit te stellen naar morgen. We zitten in de buurt van de befaamde Wangfujing Snack Street voor een lekkere lunch. We hebben in onze lonely planet gelezen dat je daar goed kunt eten, maar ook vreemde dingen tegenkomt, zoals zeepaardje op een stokje. Dit moeten we proberen! We maken de hele dag grapjes over 'Seehorse-on-a-stick'. Eenmaal aangekomen blijkt het inderdaad zo te zijn dat je er vreemd kan eten. En wat we zien gaat zelfs onze verbeelding te boven. De eerste kraam verkoopt, inderdaad, zeepaardjes op een stokje. Vroeger had Marleen een letterbak met zo'n beestje erin en ze wist niet dat je ze ook kon eten. Ook verkoopt hij schorpioenen. Dit is eigenlijk een beetje net als kreeft, want deze beestjes leven nog als ze tentoongesteld worden op een stokje. Eerst zien we ze dus kriebelen met hun kleine pootjes en ongeveer 2 minuten later krijgen we ze gefrituurd op dat stokje. En daar gaan we met onze grote mond. Want dan moet je het nog opeten.... Na een hoop gegriezel, want ze zien er echt heel creepy uit en twijfelen en uitmaken wie eest gaat proeven, neemt Marleen de eerste hap. Het idee is raarder dan het eten zelf, want de smaak stelt niet veel voor. Nadat ook Geert zijn schorpioen opgegeten heeft, gaan we op voor de tweede uitdaging, het zeepaardje. Aangezien deze beestjes er minder angstaanjagend uitzien, lijkt dit toch wel wat makkelijker weg te krijgen. Nu was Geert eerst aan de beurt en wat blijkt, zeepaardjes zijn ook nog echt lekker! Hierna hebben we de smaak te pakken en lopen verder de straat in. We zien vervolgens een bbq staan, waarop een soort kebabs geroosterd worden die erg lekker ruiken. Het blijkt slang te zijn. Ook dit moeten we uiteraard proeven en ook dit blijkt erg lekker. We lopen verder over de markt en zien de meest vreemde dingen die je kan eten. Bij de volgende kraam bestellen we kikker. Geen kikkerbillen, maar gewoon een hele kikker. (en zoals alles hier, op een stokje ?). Deze vindt vooral Marleen erg vies, niet zozeer vanwege de smaak maar vanwege het feit dat je zo'n beest met botjes en al opeet. Maar ach, je krijgt deze kans maar een keer, dus twee kikkers per persoon is niet zo'n probleem. Als ook deze achter onze kiezen zijn gaan we verder. Het zijn allemaal maar kleine hapjes en dus hebben we nog steeds trek. Het volgende dat we proberen is sprinkhaan. Marleen had deze al eens eerder gegeten en vond deze toen erg lekker en dus waren deze (en ook omdat we inmiddels al wel wat gewend waren) niet zo moeilijk om te eten. En idd, sprinkhaan is lekker. Gefrituurd en met een beetje zout erover... Mmmmmmm. Als we verder lopen ziet Marleen haar grootste nachtmerrie (op een stokje), namelijk een enorme spin van circa 8 cm lengte. (na opzoeken op internet denken wij dat dit de Australische Tunnelspin moet zijn). Aangezien Marleen bang is voor spinnen is dit een enorme uitdaging. Maar juist de uitdaging daar gaat het om, dus gooi maar in de frituur dat beest. En dan met je grote mond het ook echt opeten. Mensen vonden ons ook grappig om te zien, dus we hadden een hoop aanspraak en er werden ook foto's van ons gemaakt. Er zijn namelijk wel mensen die deze dingen eten, maar nog veel meer mensen die er walgend naar kijken en er enkel foto's van maken. Maar wij zijn van mening dat als je niets probeert, je ook nooit zal weten hoe het smaakt en daarom misschien dingen misloopt die echt lekker zijn. Want waarom zou je je beperken tot kip, rund en varken, als een spin misschien ook wel heel erg lekker is. Geert vond echter wel dat Marleen dan ook eerst moest eten en dat viel haar nog niet mee. Want dan heb je opeens zo'n beest voor je neus waar je doodsbang van bent, gefrituurd op een stokje en dan moet je het ook nog opeten. Dus na een hoop twijfelen en naar je mond brengen en toch maar niet durven eten, afgeteld van tien naar één en hap, spin voor de helft opgegeten. En ook hiervoor geldt dat als je het eenmaal in je mond hebt, de spanning eraf is, want het is niet lekker en ook niet vies, vooral de spin smaakte eigenlijk vooral naar frietpan. Uiteraard heeft Geert de andere helft opgegeten zonder aarzeling. En omdat zeepaardjes echt lekker waren, allebei nog een zeepaardje (op een stokje) genomen. Hierna waren we er wel klaar mee, voldoende raar eten voor vandaag. (fotobewijs van dit avontuur volgt later, voor de mensen die het aan kunnen zien ?)

Hierna gaan we naar het Plein van de Hemelse vrede. Hier wordt iedere dag 2 keer een ceremonie uitgevoerd, met het ophangen van de vlag met zonsopkomst en het neerhalen van de vlag met zonsondergang. Compleet met millitairen en een geweldig spektakel. Erg indrukwekkend om te zien. Na deze ceremonie vonden we het voldoende voor vandaag. Inmiddels waren we alweer enkele uren verder en hadden we wel weer wat honger gekregen. Maar voor ons geen raar eten meer vandaag, dus naar de oude en vertrouwde Mc Donalds voor een lekkere hamburger en een frietje en een cola. Dit smaakte prima na ons eet avontuur van deze middag. Eenmaal op de kamer aangekomen gaan we een beetje internetten en komen we achter een leuk feitje, het Nederlands Elftal is momenteel in Beijing voor een oefenwedstrijd. Tijdens de wedstrijd zelf op dinsdag zijn we in Noord Korea, maar we zijn tijdens het schrijven dan dit verslag wel bezig om kaarten te regelen voor de training van morgen om 18:00 in het Workers Stadium van Beijing. We hebben binnen tijdsbestek van dit schrijven al een e-mailbericht gehad van de Nederlandse ambassade in China dat dit waarschijnlijk wel zal gaan lukken. Dat is een leuke verrassing. Morgen wordt ook weer een leuke dag, morgen vertrekken we vroeg, huren we een fiets en gaan we naar de Verboden Stad. Maar misschien nog wel leuker, morgenmiddag om 16.00 uur krijgen we onze visums en de briefing over Noord Korea. En laat de plaats van die briefing nou precies op 300 meter afstand liggen van het stadion waar Oranje dus morgen traint. Dat zou wel heel erg leuk zijn als het dus allemaal lukt. In het volgende reisverslag hier waarschijnlijk meer over...

Ps. overigens is Facebook afgeschermd door de Chinese overheid dus als mensen ons via Facebook proberen te berichten, dit gaat niet lukken. Tevens zijn wij van dinsdag tot en met zaterdag in Noord Korea, waar überhaupt geen communicatiemiddelen zijn. Wij verdwijnen dan letterlijk even van de radar en komen dan terug met waarschijnlijk een fantastisch reisverslag.

0 reacties | Reageer

Mongolië

05 jun. 2013

🇲🇳 vanuit Mongolië

Na het schrijven van het vorige verslag was het al 2.00 uur en onze tassen moesten nog worden ingepakt. Uiteindelijk dus maar wakker gebleven, tot de taxi ons om 4.00 uur kwam halen. Klaar voor weer 27 uur in de trein. Met een e-reader, een lonely planet en een paar lekkere biertjes zit ook deze tijd er zo op. Maar niet voordat we de grens van Rusland naar Mongolië gepasseerd hebben. Dit was nog wel een ervaring. Eerst werden onze paspoorten ingenomen en vervolgens stonden we 2 uur stil in een klein dorpje genaamd Naushki, aan de grens. Tijd speelt echter deze reis geen rol, dus we vermaken ons daar prima en kunnen snel de trein weer in. Op naar Mongolië. Ook in Mongolië staan we een tijd bij de grens te wachten en maken we kennis met verschillende mensen. Reizen in de trein is leuk!

Om 6.00 uur lokale tijd komen we aan in Ulaanbaatar, alwaar we direct opgehaald worden door Susan, onze goed Engels sprekende gids. Zij komt zelf uit de countryside van Mongolië, maar woont tegenwoordig in Ulaanbaatar. Zij kan ons dus een hoop vertellen over het land en de gebruiken. Na een goed ontbijt vertrekken we naar onze nomadenfamilie, alwaar we de komende 3 dagen zullen vertoeven. Na een lange en hobbelige weg over zandpaden en over eindeloze landschappen, komen we aan bij onze nomadenfamilie. Zij spreken geen woord Engels en daarom zijn we blij dat we onze Susan bij ons hebben. Aldaar aangekomen maken we voor het eerst kennis met Milktea, een drank bestaande uit verse koeienmelk, gekookt water en thee. Even wennen maar eigenlijk ook best wel lekker.

Vanmiddag gaan we paardrijden, maar de paarden zijn er nog niet en dus hebben we even tijd voor onszelf. We besluiten een wandeling te maken over het enorme uitgestrekte landschap. In eerste instantie willen we een berg oplopen, maar een rivier weerhoudt ons hiervan. In de verte zien we iets staan en we besluiten hiernaar toe te lopen om te kijken wat het is. Dit is onze eerste ervaring met onze enorme veestapel van onze nomadenfamilie. Hoe dichter we naderbij komen, hoe beter we kunnen zien dat wat we van een afstand zagen, in werkelijkheid honderden en honderden schapen en geiten zijn, uiteindelijk hoorden wij dat het er 1600 waren. Wat een bijzonder gezicht. We gaan er middenin staan en genieten van het uitzicht, stralend weer en om ons heen alleen blatende schapen en geiten in een oneindig groen berglandschap. Nadat we teruggelopen zijn staat onze lunch op ons te wachten. Onze eerste kennismaking met de Mongoolse keuken. We eten deze dagen wat de mensen daar ook eten en onze eerste maaltijd bestaat uit rijst met groenten en wederom de inmiddels welbekende Milktea.

Na even gerust te hebben gaat ons echte avontuur beginnen, we gaan paardrijden! In Mongolië is het niet gebruikelijk om de paarden een naam te geven, ze worden na enige tijd toch opgegeten. Voor ons een beetje vreemd, maar voor hun heel normaal. Echter wij wilden onze paarden toch namen geven, dus aangezien we in Mongolië zijn en we constant 'verrekte Mongol jonguh' (new kids) roepen, moeten we de namen wel eer aan doen. Dus Geert rijd op Richard Batsbak en Marleens paard komt van een andere nomadenfamilie (en is toevallig roodbruin van kleur) dus Marleen rijdt op Die Rooie uit Skijndel. Daarnaast was er nog een rood paard die we gedoopt hebben tot Die Rooie uit Gestel (het paard van onze cowboy die constant met ons meereed) en toen was alleen de grijze nog over (het paard van Susan). Een stevig paard dat als je hem berijdt heel lief is, maar die daarnaast niets van aanrakingen moest hebben. Susan kwam op het idee om het paard Grey te noemen, waarop Marleen op het briljante idee kwam om het Christian Grey te noemen (50 tinten grijs ?) Toen alle paarden voorzien waren van namen konden we gaan. Dat is wel even wennen, die Mongoolse zadels. Helemaal voorop het paard en de stijgbeugels hoog opgetrokken. Deze rit konden we nog even wennen en waren onze paarden met touwen vastgebonden aan onze gidsen. We reden dus zelf, maar als er iets zou gebeuren hadden zij het heft in handen. Een fijn idee. En wat is Mongolië een fantastisch land om paard te rijden. Uitgestrekte vlakten en een prachtig uitzicht. Na enige tijd kwamen we een andere nomadenfamilie tegen, die aan het verhuizen waren. In Mongolië is het gebruikelijk dat iedereen elkaar helpt, dus hadden we onze eerste kennismaking met het opdrijven van het vee. Geweldig, alle schapen, geiten en koeien moeten dezelfde kant op en zie dat maar eens voor elkaar te krijgen. Nu reageren de dieren hier heel erg op geluiden, dus HOTSJ HOTSJ roepen naar de dieren en proberen ze met z\'n allen in het gareel te laten lopen. Fantastisch om mee te maken. Ook met deze familie kennis gemaakt, zij waren erg blij met onze hulp. Na nog een eind rijden is het weer genoeg voor vandaag en gaan we terug voor het diner. Dit bestaat uit zelfgemaakte noodlesoep met kalfsvlees. Totaal anders dan het eten dat wij thuis gewend zijn maar lekker en vooral voedzaam, dat heb je wel nodig.

Na het eten even lekker in onze gertent (een specifieke Mongoolse tent waarin wij dus de komende nachten zullen slapen) gelummeld. Lekker lezen en niets doen. En toen werden we door onze Susan uit onze tent gehaald voor het grote spektakel van de dag, het binnenbrengen van het vee. De geiten en schapen slapen namelijk \'s nachts gewoon buiten, maar zij moeten wel in de buurt van de tent blijven. En hoe doen ze dat: door de kleine geitjes en lammetjes in een hok op te sluiten. De ouderen blijven dan automatisch in de buurt, want zij willen hun kroost beschermen. Een ideaal systeem, maar hoe krijg je dit in hemelsnaam voor elkaar? Nou eigenlijk vrij simpel. De kooi is groot en rond en al het vee wordt daar via één ingang ingedreven. Dus weer opjagen en met een hoop HOTSJ HOTSJ geroep zorgen dat zij allemaal door deze ingang gaan. En er mochten er geen ontsnappen. Een geweldig spektakel met een hoop geblaat. Eenmaal in het hok stond de vrouw des huizes met een stok bij de uitgang en controleerde welke schapen en geiten door mochten. De volwassenen mochten naar buiten en de kleintjes werden naar de buitenkant van de kooi gedreven, zij moesten blijven. Na enige tijd was het spektakel voorbij en zaten alleen nog de kleintjes in het hok. En toen mochten wij ze ook nog aaien en knuffelen. Wij en de twee kleine kindjes van de nomadenfamilie, een meisje van 8 en een jongetje van 7 (en onze Susan). Ontzettend schattig, al die lammetjes en babygeitjes, sommige pas een paar dagen oud. Daarna was het donker en dan is er vrij weinig meer te doen, want afgezien van 1 spaarlamp is hier verder geen elektriciteit, dus als het donker is, is de dag afgelopen. Op naar de volgende dag. We worden wakker gemaakt met een ontbijt, waar we beiden even aan moesten wennen. Milktea, die we inmiddels al kenden en een melkachtige substantie die zij boter noemden, gemaakt van de velletjes van verse melk en broodjes. Deze velletjes doe je vervolgens in de Milktea, waarna je het kan opdrinken. Op zich was de smaak niet eens verkeerd, het was vooral de textuur waaraan we moesten wennen. Zoals wij het gekscherend noemden, brokkeltjes melk. Het voelt in je mond aan als een pak melk dat een week over datum is. Heel vreemd dus. Gelukkig was de smaak niet verkeerd dus dit maakte veel goed.

De volgende dagen verliepen niet veel anders dan deze eerste, ontbijten, paardrijden, lunchen, paardrijden, vee opdrijven en slapen. Alleen op de tweede dag werden we verrast door nieuws: er was een nieuw geitje geboren! En lief en schattig dat die was! Tussendoor veel rusten en lezen en koeien knuffelen, wat een heerlijk relaxed leven. Waar we wel even aan moesten wennen was het gebrek aan lichamelijke hygiëne, stromend water hebben ze hier niet en de toilet was ergens buiten waar je maar een plekje kon vinden. Maar wat is dit heerlijk, je hoeft niets en tijd speelt geen enkele rol. Onze nomadenfamilie had eigenlijk niets, maar door het vee en de tent waarin ze sliepen hadden zij alles wat zij nodig hadden. De enige luxe die zij zich konden veroorloven was een kleine tv die werkte op een batterij en een oplader voor telefoons en dus ook mobiele telefoons. Verder helemaal niets en toch waren zij compleet tevreden. Leuk was ook om te merken, dat met het verstrijken van de tijd het contact beter werd, wij werden uitgenodigd om bij hen in de tent te eten en hadden via onze gids, die optrad als vertaler, toch een erg leuk contact met elkaar. De laatste dag werd Geert zelfs gevraagd om te helpen, want zij hadden ook een motortje. Geert had hier eerder al een rondje op gereden en voor hen was het makkelijk om te weten dat Geert kon rijden. Zij hadden namelijk een motor geleend van een familie even verderop, dus samen met de schoonzoon des huizes is Geert met de motor naar hen toe gereden. Eerst met 2 motoren en vervolgens op één motor terug. Voor hun heel handig en voor Geert een leuke ervaring.

Ook was de laatste dag paardrijden erg leuk, want inmiddels waren wij erg gewend aan onze paarden en reden wij volledig zelf. Ook de paarden reageren voornamelijk op geluid, dus met een simpel TSJHOE gingen de paarden harder lopen. En dat hebben we geweten. Heerlijk hard galopperen over de vlakten, zo hard als de paarden maar konden. Met de wind door onze haren, wat een ervaring!!! We mochten deze laatste avond ook meehelpen met het melken van de koeien, dus ook zorgen voor ons eigen ontbijt.

Ook de laatste keer het vee opdrijven voor de nacht was erg leuk. We hadden inmiddels al voldoende foto\'s gemaakt en hadden het ook al een aantal keer gezien en wisten dus precies wat we moesten doen om de schapen en geiten zo goed mogelijk door het hek te krijgen. We hadden er dus een wedstrijd van gemaakt. Wij samen aan de ene kant en de 2 schoonzoons van onze nomadenfamilie aan de andere kant. En dan kijken wie de minste geiten en schapen langs het hok doorlaat. In één woord fantastisch. Toen alle geiten en schapen in het hok zaten (en wij de wedstrijd zelfs gewonnen hadden), bleek dat er nog een paar ouderen tussen zaten. Deze moesten eruit gehaald worden. Dit vonden zij een mooi klusje voor ons. Dus tussen de rennende lammeren de groten eruit halen. En maar rennen. Ook hier maakten wij (competitief dat we zijn), een wedstrijdje van. En maar rennen en rennen door dat hok. Uiteindelijk hebben we er allebei 2 gevangen. De gymnastiek van die dag hadden we door het rennen ook meteen gehad. Na nog een verse (eerder op de avond zelf gemolken) warme melk lekker ons bedje opgezocht, de dag hierna worden we alweer opgehaald om onze reis verder te vervolgen. En na weer hetzelfde ontbijt, dat ons inmiddels wel een beetje de keel begint uit te hangen, maar wat deze keer toch net iets beter smaakt omdat het gemaakt is van de melk van de koeien die we de vorige avond zelf gemolken hebben, worden we opgehaald door onze chauffeur. We nemen afscheid van onze paarden, het vee en uiteraard ook van onze nomadenfamilie en vertrekken met de auto naar Ulaanbaatar.

Na 3 dagen in de buitenlucht, met kilometers aan open vlakten en niemand in de wijde omging, is het heel vreemd om in deze stad te komen. De helft van de totale bevolking woont in Ulaanbaatar. In heel Mongolië wonen 3 miljoen mensen, waarvan dus 1,5 miljoen in de hoofdstad. En dat is te merken. Drukte, files en smog. We zijn het al even niet meer gewend en we kijken dus onze ogen uit. Na enige uren file rijden in deze massale stad bereiken we ons hotel. Eindelijk weer een wc en een douche. Wat kan een mens met weinig tevreden zijn! De stad Ulaanbaatar willen we nog wel even bekijken, maar eigenlijk hebben we weinig zin om te sightseeën, onze volgende bestemming komt in zicht. Dus het hoofdplein bezocht en verschillende cafés. Wat smaakt een biertje goed na al die melk!! Een lekkere pizza als diner en daarna in ons hotel (waarin het stikt van de Nederlanders die morgen bijna allemaal de trein naar Beijing pakken) lekker een biertje gedronken en het reisverslag geschreven. Morgen om 6 uur worden we opgehaald en na wederom 30 uur in de trein en wederom een grensovergang, zullen we aankomen op weer een nieuwe bestemming in een nieuw land, Beijing in China!!!

0 reacties | Reageer

aankomst in Irkutsk en the great Baikal Trail

31 mei 2013

🇷🇺 vanuit Rusland

Na het vorige verhaal nog 24 uur in de trein, en dus meer van hetzelfde, slapen, lezen, eten, filmpjes maken, internetten enz.

Om 4.00 uur lokale tijd arriveert de trein, dus ruim op tijd wordt het tijd om onze spullen te pakken. En na 74 uur in de trein is dat nog een hele organisatie! Echter ruim op tijd arriveren wij met ingepakte tassen op station Irkutsk, afscheid nemend van onze providnitsa Elena, alwaar wij opgehaald worden door onze taxichauffeur Vladimir. Door de chauffeur werden wij naar het reisbureau Sputnik gebracht, alwaar Anna op ons stond te wachten. Zij was een vriendelijke en goed Engels sprekende dame, die ons vertelde wat ons de komende dagen te wachten stond. Eenmaal daar aangekomen was het een uur of 5 in de ochtend, en toen moesten we wachten. Want wat moet je doen op dat tijdstip? Gelukkig stonden er 2 banken dus konden we nog even slapen, totdat we in Irkutsk ons ontbijt konden nuttigen. Vervolgens zouden we om 15.00 uur worden opgehaald voor onze trekking. Na een prima ontbijt vroegen wij ons af wat we zouden gaan doen. Het eerste idee was om de stad Irkutsk te gaan bekijken, echter ook wij hebben deze vakantie wel eens pech, en was het maar 4 graden en regenachtig, Niet echt ideale omstandigheden om de stad te bekijken dus. Dus maar een supermarkt in, waar we na ongeveer 3 kwartier rondkijken naar buiten gingen met 2 flessen water en een pakje kauwgom. En toen was het half 10, en moesten we nog steeds tot 15.00 uur wachten om opgehaald te worden. Dus maar weer naar onze reisorganisatie, en daar weer rondgehangen en wat gekletst. Beetje lezen, beetje slapen, op zich prima, maar wel vreemd als je op een kantoor bent waar ook mensen werken. Erg blij waren wij dus, toen wij hoorden dat onze homestay al beschikbaar was. Eindelijk weer even douchen en een normaal bed zonder treingeluiden om even een dutje te doen. Toen we wakker werden werd het hoog tijd om onze spullen te pakken voor het volgende avontuur, de trekking langs het Baikalmeer (het grootste en diepste zoetwatermeer ter wereld). Om 15.00 uur kwamen we wederom aan bij ons reisbureau Sputnik, alwaar wij kennis maakten met Daniël, onze gids voor de komende 3 dagen. Samen met hem de bus gepakt naar Bolshoe Goloustnoe, alwaar we sliepen in een schattige blokhut.

De volgende ochtend begint het avontuur pas echt. We zijn onderweg naar het dorpje Listvianka, 50 km verderop. Hier doen we 3 dagen over. Het leuke was dat we een hond bij ons hadden, een soort zwerfhond, die helemaal met ons mee liep. De eerste dag verloopt zonder problemen. Het is een zware maar prachtige tocht, maar na een fantastische lunch (verse kippensoep met verse groenten bereid op een gaspitje door onze gids) en nog een laatste etappe wandelen, bereiken we onze eerste slaapplaats, Kadilny Cape. Helaas was onderweg onze hond die wij Baikal genoemd hebben weer verdwenen. Overigens was de temperatuur aangenaam: een graad of 20 en zonnig!

We zijn blij dat we de tocht voor vandaag erop hebben zitten, en ontmoeten daar gezellige Russen, die daar ook vakantie vieren. Het beetje Russisch dat Geert spreekt en de wodka die we bij ons hebben zijn genoeg om een gesprek aan te knopen. Voor vandaag hadden we een Russische banya geregeld, en samen met een paar van onze Russische vrienden hebben we hier gebruik van gemaakt. Heerlijk ontspannend voor onze voeten en spieren. Na een aantal keer in en uit de banya moeten wij onze cultuur waarmaken, want het schijnt zo te zijn dat alle Nederlanders in het Baikalmeer gaan zwemmen. Dat doen wij dus ook; dus hoe koud het water ook is (ongeveer 2 à 3 graden), uiteraard gingen wij zwemmen ;-) Ook de rest van de avond hebben we ons vermaakt met onze nieuwe vrienden. Het grootste gedeelte van de tijd verstonden we elkaar niet of nauwelijks, maar gezellig dat het was...

De volgende dag lekker uitgeslapen en na een goed ontbijt zijn we vertrokken voor de 2e etappe van de trip. Dit voelden we wel, we hadden inmiddels al redelijk spierpijn, en vooral de blaren kwamen in de loop van de dag bij ons beiden op. Daarnaast was dit een tocht met veel klimmen en klauteren over rotsen, dus naast zwaar ook nog erg eng voor iemand met hoogtevrees (Marleen). Maar we weten waarvoor we het doen, het is hier prachtig, de zon schijnt en het meer en het uitzicht zijn fantastisch. Gelukkig is het hier lang licht dus maakte het niet uit dat we laat het volgende stadje, Bolshoe Koty bereiken. Hier nuttigen we alleen nog onze avondmaaltijd, en daarna is het alweer tijd voor ons bed. Want hoe moe we ookzijn, morgen hebben we nog een hele etappe voor ons, en het is nog altijd 20 km naar onze eindbestemming, Listvianka.

Als we de volgende ochtend wakker worden gaan we op weg naar de laatste etappe. Wij voelen ons als 2 fitte kievieten, dus dat moet goedkomen. (hoewel we ons misschien kievieten noemden om het minder erg te maken J). Dus als twee fitte kievieten op naar het laatste stuk. Wat kan ik hier nog over zeggen, dit was zwaar en afzien. Onze voeten zijn op en we hebben beiden overal blaren. Vooral Marleen heeft het deze laatste etappe erg zwaar. En maar verder lopen, en nog meer stenen, en nog meer last van blaren. Gezegd moet worden dat Marleen het gehaald heeft, mede door de support van Geert. Geert stond zijn stok af, zodat Marleen er 2 had, Geert droeg de tassen en de camera, zodat Marleen zonder bagage verder kon, en nog had zij het erg zwaar. Ook zijn er in deze omgeving regelmatig bosbranden en daar waren wij vandaag getuige van. Gelukkig ver genoeg dat we door het zwart geblakerde stuk konden lopen, maar we hebben ook het bos zien branden. Maar uiteindelijk (een aantal uur nadat de laatste bus vertrokken was, en wij dus een taxi hadden moeten pakken die ons terug naar Irkutsk bracht) hebben we het gehaald, en zijn we moe maar voldaan aangekomen in onze homestay in Irkutsk. Wat waren we blij!!! Na nog een welverdiend biertje lekker gaan slapen, om de volgende dag met spierpijn wakker te worden. Maar nog steeds met een trots gevoel, want hoe moeilijk het ook was, en hoeveel spierpijn we ook hebben, we hebben het gered. Weliswaar als twee bejaarde gehandicapte kievieten maar toch…

De volgende dag slapen we lekker uit, en doen we lekker rustig aan, we hebben behoefte aan een lazy day. Echter na lekker uitgeslapen te hebben en een goed ontbijt, voelen we ons goed genoeg om te gaan rondlopen in Irkutsk. Toch wel een leuke en gezellige stad. Omdat we onze voeten goed voelen doen we het rustig aan en drinken we af en toe een biertje (of bier) tussendoor. We bekijken de mooie dingen van Irkutsk en sluiten onze laatste dag in Rusland af met een lekker diner in een goed restaurant. Vannacht lokale tijd om 4 uur vertrekken we en zit onze tijd in Rusland er alweer op en gaan we naar Mongolië. Op naar weer het volgende avontuur!!!

0 reacties | Reageer

Het leven in de Transsiberische trein

26 mei 2013

🇷🇺 vanuit Rusland

Voor degenen die hier binnenkomen vanuit de link van TIara Tours: Dit is maar een klein deel van onze reis. De rest vind je gewoon op de hoofdsite http://keuten.reismee.nl

Het leven in de trein is heerlijk. je kunt niets, je hoeft niets. Lezen, internetten, whatsappen met vriend(inn)en, slapen, naar buiten kijken, kopje koffie drinken, biertje drinken, eten, foto\'s maken, en dan heb je het wel zo\'n beetje gehad.... Zo heerlijk, van mij hoeft deze trein helemaal niet maar aan te komen. Iedere paar uur komen we weer op een stationnetje aan, waar we onze benen kunnen strekken en een frisse neus kunnen halen, en waar we meestal ook weer nieuw proviand kunnen inslaan. Ook deze vakantie alweer veel verschillende dingen gegeten, maar tot op heden nog geen heel vreemde gerechten. Dat zal nog wel komen in China en Korea.

Verder waren we gisteravond in de hometown van Lidia, we waren in Novosibirsk. Uiteraard daar uitgestapt en foto\'s van het station gemaakt. Toch wel bijzonder om dit dan eens in het echt te bekijken. Inmiddels beginnen we het tijdverschil goed te merken, we zijn gister 3 tijdzones doorgegaan, dus inmiddels is het 6 uur later dan in Nederland. We waren echter deze nacht klaar wakker en werden maar niet moe. En toen was het opeens 5 uur in de ochtend en weer licht. Dus lekker de laptop aan met zachtjes Guus Meeuwis op de achtergrond en lekker naar buiten kijken tot de oogjes toch dichtvielen.... Heerlijk deze manier van reizen!!!

Voor een video-impressie van onze coupe:http://youtu.be/hmjPYGMMjOU

Per Spoor / Guus Meeuwis: